In het verleden werden glucosemeters zo nu en dan gratis verstrekt. De meters werden bijvoorbeeld weggegeven via de apotheek of huisarts. Vaak ging het om meters van Accu-Chek en Bayer (nu Ascensia). Tegenwoordig gebeurt dit niet meer. Maar waarom werden glucosemeters gratis verstrekt? En wat is de reden dat de fabrikanten hiermee gestopt zijn?
Verdienmodel
Fabrikanten verstrekten de meters niet zonder reden gratis zoals u begrijpt. Als u de glucosemeter van een bepaald merk heeft, dan heeft u daar immers ook teststrips en lancetten voor nodig. En alleen de teststrips en lancetten van dezelfde fabrikant passen op uw glucosemeter. Er is dus sprake van zogenaamde ‘lock in’. Door de meter gratis te verstrekken, verzekert de fabrikant zich van een bepaalde afzet in teststrips en lancetten.
De gratis meter was een lokkertje om klanten te binden. Immers, u verandert niet snel van glucosemeter. Een fabrikant kon vroeger goed inschatten hoeveel strips iemand met diabetes gemiddeld verbruikte, en kon dus aardig inschatten wat een gratis meter zou gaan opleveren. Het model doet denken aan dat van printers. Bij een printer zit de cartridge of toner er vaak gratis bij. Maar als de inkt bijgevuld moet worden ziet u opeens hoe duur die component werkelijk is.
Verzekeraars
De vergoedingen die zorgverzekeraars toekenden voor teststrips waren vroeger veel hoger dan nu. De fabrikanten maakten daar handig gebruik van. Door meters gratis weg te geven, wisten ze zeker dat een gebruiker een X aantal teststrips afnam. Zeker toen de verzekeraar de teststrips nog vergoedde was dit een handig verdienmodel. Tegenwoordig vergoeden de verzekeraars de teststrips echter bijna nooit meer. Pas als insuline wordt gespoten kan er nog aanspraak worden gemaakt op een vergoeding. En die vergoeding is stukken lager dan vroeger.
Verschuiving naar sensoren
Er wordt door diabetes type 1 patiënten steeds minder gebruik gemaakt van teststrips. Deze groep mensen maakt inmiddels massaal gebruik van de sensor, waarbij de FreeStyle Libre de meest bekende is. Bij het gebruik van een sensor zijn vrijwel geen strips meer nodig. Hooguit als ijkmethode. Het hele model waarbij een glucosemeter en teststrips in een bepaalde verhouding worden gebruikt is opgehouden bij deze groep patiënten.
Waar vroeger eens per dag (of zelfs vaker) werd gemeten door type 1 patiënten, is deze groep nu massaal overgestapt op de sensor. En mensen met type 2 diabetes meten minder vaak. Sommigen eens per week, anderen zelfs maar eens per maand. Aan de teststrips wordt door fabrikanten dus veel minder verdiend.
Het gevolg is dat het gratis weggeven van glucosemeters opeens niet meer rendabel is voor fabrikanten. Aan de teststrips en lancetten – de disposables – wordt simpelweg minder verdiend. En dus moet nu ook aan de aanschaf van de glucosemeter worden verdiend. Een beetje, want de prijzen waarvoor ze nu worden aangeboden (een startpakket voor ongeveer 15 euro) zijn eigenlijk nog erg laag. Maar helemaal gratis weggeven zit er dus niet meer in.